Maar welk hokje moest ik nu aankruisen? Anne-Gine Goemans is een Nederlandse (hokje NL & BE) schrijfster (hokje Schrijfster). Het is dwarsligger® nummer 367 (hokje 7), het omslag is overwegend blauw van kleur (hokje Blauw) en het logo is geel (hokje Geel logo). Als ik mijn kaart snel vol zou willen hebben, zou ik meteen vijf hokjes afstrepen. Dat heb ik niet gedaan, want het gaat er bij deze bingo niet om wie zijn kaart het snelst vol heeft. De bedoeling is je boekenhorizon te verbreden en buiten je comfortzone te gaan lezen. Voor Honolulu King heb ik het hokje Schrijfster aangekruist. Spanning heb ik ook al kunnen wegstrepen nadat ik Het tulpenvirus van Daniëlle Hermans uit had. Op dit moment lees ik in de categorie Lang geleden De rozenkoningin van Philippa Gregory.

En dan heb ik jullie hulp nodig, want eerlijk gezegd lees ik bijna nooit non-fictie. Als ik over zo’n titel hoor vertellen, denk ik altijd: dat is interessant, dat wil ik wel gaan lezen. En dan pak ik toch weer een roman. Dus, wat zijn jullie tips voor bijvoorbeeld Waargebeurd en Verdieping? Wat mag ik absoluut niet missen en waarom niet? En met welk vakje zijn jullie begonnen?

Ik kijk uit naar jullie reacties. Tot die tijd: veel leesplezier!

Hartelijke groet,

Tamara

Voor de bingo, klik hier!

The post BINGO! appeared first on dwarsligger.

Eén ding is cruciaal: ik wil niet te weinig bij me hebben. Het ergste wat ik me kan voorstellen is zin hebben in een bepaald boek en dat de meegebrachte boeken niet passend zijn bij de wens. Dan wil het geval ook nog dat man een andere smaak heeft en ook graag leest en dat er drie kinderen in drie leeftijdsklassen bij  zijn, dan heb je dus nooit genoeg boeken mee. Maar goed, een dikke stapel voor mij, zij lijken met een iets kleinere stapel toe te kunnen.

Voor de eerste dag(en), wanneer ik nog niet helemaal van werk, huis en haard ben losgekoppeld, moet mijn leesvoer niet te zwaar of diep zijn, een thriller of een romcom dus. Voor het begin van mijn vakantie gaat de laatste Nicci French mee (wel in dwarsligger®, want reuzehandig) en voor de zekerheid pak ik nog twee andere thrillers in, het liefst een uit eigen huis (daarmee bedoel ik ons uitgeefhuis) en een van een andere uitgeverij. Het aanbod is zo groot dat het lastig is een goed overzicht te houden van welke boeken er nog meer op de wereld zijn en komen. Vandaar dat ik vooral in de vakanties ook meer/anders/verder probeer te lezen. Wat het luchtige werk betreft hoorde ik onlangs over Marian Keyes. Zij, of een soortgelijke auteur, gaat ook mee in de koffer.

Dan wordt het een mengelmoes, want het weer, tijdsbesteding ter plaatse met het gezin, gemoedstoestand etc. zullen gaan bepalen wat ik lees. Kinderboeken zal ik veel gaan lezen, maar dat is niet echt een vrije keuze. De komende weken ga ik een stapeltje bouwen. Er gaat wat bij, er valt wat af en alles wordt de dag voor vertrek nogmaals bekeken. Daar gaat driekwart van mee en dan trek ik altijd nog wel een verrassing uit de kast. Wat ik vrijwel standaard op de stapel heb liggen is een boek over opvoeden en de ontwikkeling van het kind. Daarnaast merk ik dat ik ook nogal geneigd ben om iets in de ‘persoonlijke ontwikkeling’ in te pakken. Ik zet het tussen haakjes omdat ik daar heel veel soorten boeken onder schaar; soms is het een filosofisch boek, soms management-achtig. Als ik er maar even verder op kan ‘kauwen’ en er een beetje wijzer van wordt. Brené Brown is me nu al drie keer aangeraden, misschien moet ik dat eens lezen? Of een boek over Twitter, nieuwe media?

Hoe dan ook, het grootste deel van de vakantiestapel wordt bepaald door fictie. Mooie verhalen die (ont)roeren, raken, tot denken stemmen. Meestal nieuw, soms om te herlezen. Ik heb net Barracuda van Christos Tsiolkas uit, anders had ik die zeker in de koffer gedaan! Straks hoop ik de rust te vinden om Al wat schittert van Eleanor Catton te lezen (die is zo dik dat ik die tot de vakantie bewaar) en ook De cirkel van Dave Eggers ligt op de stapel. Verder nog Red ons, Maria Montanelli van Herman Koch en Van Kooten, Van Aalten en Murakami.

Oké, nu ga ik dus aftellen. Mijn boeken roepen me, de vakantie ook. Nog zes weken…

The post Wat leest een uitgever tijdens de vakantie? appeared first on dwarsligger.

Een kleintje dat zeker de confrontatie aangaat met zijn grotere broers en zussen in de boekhandel is de dwarsligger®. Het is moeilijk om op te vallen tussen de enorme hoeveelheid uitgegeven boeken en dan ben je als dwarsligger® ook nog eens slechts een derde van het formaat van al die reuzen. Dat stelt mij, als ontwerper van dwarsliggeromslagen, voor een uitdaging. Ik heb slechts 8 bij 12 centimeter tot mijn beschikking om de boekhandelaar en lezer duidelijk te maken wat voor soort dwarsligger® ze voor zich hebben. Zelf hou ik erg van heldere ontwerpen die in een paar seconden de boodschap kunnen overbrengen. Dan moet je er tegelijkertijd wel voor waken niet te vervallen in clichés. Heldere ontwerpen passen naar mijn mening heel goed bij Uitgeverij dwarsligger.

Het zoeken naar een helder beeld is, voor een ontwerp op een klein formaat, op het eerste gezicht niet veel anders dan voor een omslag op regulier formaat. Toch is het ontwerpen van een dwarsligger® anders. Het omslag moet opboksen tegen grotere omslagen. Een beetje schreeuwen mag dus wel… Bovendien word je door het kleine formaat gedwongen in een bepaalde richting te denken. Blijft het beeld overeind en is de titel goed leesbaar? Op een klein formaat is er gewoonweg minder ruimte voor alle informatie die op het voorplat moet komen (auteur, titel, soms ook nog een ondertitel, een persquote, het genre, bijvoorbeeld Literaire thriller).

Al met al is het dus een echte uitdaging om tot een mooi ontwerp te komen. Dat is ook heel goed te merken wanneer wij met studenten aan de slag gaan om een dwarsligger® te ontwerpen. Voor hen is niet alleen het maken van een boekomslag lastig, maar ook de deadline die wij hun opleggen. Binnen een dag moeten ze een uitgebalanceerd ontwerp kunnen overleggen. Heel anders dan de weken, of zelfs maanden, die ze aan een schoolopdracht kunnen besteden. Een echte opdracht uit de praktijk; steeds vaker is de tijd die wij krijgen voor een ontwerp namelijk kort. 

Maar om terug te komen op het kleine-mansyndroom: is het geringe formaat een nadeel? Bij de dwarsligger® absoluut niet. Daarin schuilt juist de kracht. En onderscheidend is het zeker, om op broekzakformaat bijvoorbeeld Tolstojs Oorlog en vrede te kunnen lezen.

Dus om deze kleine boeken wat meer op te laten vallen in de boekhandel draag ik graag mijn steentje bij! 

The post Kleine-mansyndroom appeared first on dwarsligger.

Onzekerheid – zitten de dwarsliggerlezers nou wel op onze schrijfsels te wachten?
Drukte – ik heb een deadline, mag ik mijn blog een dag of twee later aanleveren? (De dooddoener ‘van uitstel komt afstel’ blijkt ook deze keer maar al te waar.)
Geen inspiratie – ….

En dat terwijl het dwarsliggerwise nu juist zo lekker gaat!

De nummers 1, 2 én 3 in de bestsellerlijst van dit moment, respectievelijk Geachte heer M., Donderdagskinderen en De kraamhulp, zijn ook in dwarsligger® verkrijgbaar. En hoe gaaf is het dan wanneer een lezer tijdens een signeersessie niet het boek, maar de dwarsligger® wil laten signeren?

De zomer komt eraan. Dat is natuurlijk altijd fijn, maar voor ons dwarsliggers helemaal. Want tijdens de vakantie wordt de dwarsligger® veelvuldig meegenomen in de koffer. En daarom hebben wij weer zo’n fijne 2+1 gratis actie. De boekhandel is geïnformeerd, de eerste bestellingen druppelen binnen, de stickers en displays zijn ontworpen en de betreffende dwarsliggers® worden gedrukt.

En, dit najaar bestaan we 5 jaar! Veel leuke brainstormsessies dus de afgelopen tijd over hoe we dit willen vieren.

Kortom, niets te klagen! En de enige remedie tegen dit writer’s block is gewoon gaan zitten en schrijven. Bij dezen. Het levert een matige blog op, maar het dwarsliggerbloggen is hiermee wel weer nieuw leven ingeblazen. Vanaf nu zal je dus weer regelmatig een blog op onze website vinden. Beloofd.

The post Blogdipje appeared first on dwarsligger.

Toen Vanessa vorig jaar vertelde dat de nieuwe Midas Dekkers gelijktijdig in dwarsligger® zou uitkomen, was ik meteen enthousiast. Dekkers heeft een unieke kijk op en stijl van schrijven over de meest uiteenlopende onderwerpen: rood haar, bestialiteit, de dood, en nu dus over… poep. Eigenlijk een heel alledaags onderwerp, maar door het taboe dat erop rust wordt de sfeer snel wat giechelig. Kinderen kennen nog geen schaamte, die wordt aangeleerd. En waar baasjes liefdevol de pas gelegde drol van hun hond oprapen, gaat thuis de wc-deur wel dicht of zelfs op slot, zodat hun eigen partner niet ziet, hoort of ruikt wat zich daarbinnen afspeelt. Best raar als je het zo bekijkt en over dit en veel meer aanverwante zaken schrijft Midas Dekkers in De kleine verlossing of de lust van ontlasten.

Terwijl Atlas Contact, de uitgever van Midas Dekkers, al druk bezig was met het boek, kon ik alleen nog maar afwachten. Als wij gelijktijdig willen verschijnen kunnen we namelijk pas met de dwarsligger® aan de slag zodra het originele bestand schoon is, dat wil zeggen: opgemaakt, gecorrigeerd en volledig. Natuurlijk doe ik al wel wat voorwerk. De zetter van het boek maakt regelmatig dwarsliggers® voor ons op en dus had ik hem alvast op de hoogte gebracht van onze, zeer krappe, planning. Aan de hand van de eerste proef van het boek kon hij al een schatting van de omvang van de dwarsligger® maken, waardoor ik vervolgens een rugdikte voor het omslag vast kon stellen. Aan de hand van de flaptekst van het boek kon ook die voor de dwarsligger® gemaakt worden. En omdat het omslagbeeld al bekend was en we al een auteursfoto hadden voor achterop, kon het omslag in ieder geval al in gang gezet worden.

En toen het binnenwerk. Het is een boek met bijna 200 illustraties, een illustratieverantwoording, een bibliografie en een register. Dat betekent een hoop werk, want alles moet op de goede plek staan, de bijschriften bij de illustraties moeten kloppen en het register moet ingevuld worden. Donderdag 30 januari ontving ik de eerste dwarsliggerproef, die de correct meteen kwam ophalen. Maandag 3 februari kwam ze de gecorrigeerde proef brengen, nam ik de correcties door en stuurde ze naar de zetter. Het ging om verkeerde afbrekingen, spaties die weg waren gevallen en soortgelijke opmaakfoutjes. Aan de tekst zelf veranderen wij uiteraard niets. Ondertussen was ik ook bezig met het invullen van het register. Het boek telt 256 pagina’s en de dwarsligger® 576, dus de paginaverwijzingen in het register van het boek komen niet overeen met die in de dwarsligger®. Per lemma zocht ik op waar die in de dwarsligger® voorkwam. Een intensieve klus, maar zo krijg je al wel veel van het boek mee en ongemerkt zit je hier en daar een alinea te lezen. Sommige stukjes moest ik wel even hardop voorlezen, omdat ze zo verrassend, vies of hilarisch waren. Ook de illustraties zijn erg, eh…. beeldend.

Dinsdag, de volgende dag dus, zouden wij naar de drukker moeten en daarom maakte ik maandag een lange dag. Dinsdag begon ik extra vroeg en net toen ik dacht dat ik er was, bleken er nog correcties te komen van de auteur. Uiteindelijk is het bestand twee dagen later naar de drukker gegaan. Maar goed, al met al hebben we de dwarsligger® in een kleine week in elkaar weten te draaien en als vanaf nu alles meezit, is hij op tijd klaar voor de presentatie op 20 februari in Haarlem. En daarna zijn het boek en de dwarsligger® natuurlijk overal te koop. Erg leuk om cadeau te doen of om zelf te lezen in bed, bad, of natuurlijk op de wc! Daarna wel netjes je handen wassen, hoewel dat ook niet veel schijnt te helpen. Maar daar kun je straks alles over lezen in De kleine verlossing of de lust van ontlasten.

The post Let’s talk about… appeared first on dwarsligger.

Deze reisgids verschijnt eind februari en is alleen in dwarsligger®  verkrijgbaar! We zijn niet vaak bezig met de promotie van individuele titels, we zijn veel meer bezig met marketing op conceptniveau, maar deze bijzondere dwarsligger® vraagt er natuurlijk om om een uitzondering voor te maken. Ter promotie organiseerden wij een persreis naar Parijs, want wie kan het andere Parijs nu beter laten zien dan Stefan himself? En ik mocht mee!

Afgelopen donderdag was het zover. Om 8.00 uur stond ik met croissants en verse jus d’orange op Amsterdam Centraal twee journalisten en een fotograaf op te wachten. Iedereen arriveerde keurig op tijd en om 8.18 uur stapten we in de Thalys. Na een zeer ontspannen reis arriveerden we 3 uur en 15 minuten later op Gare du Nord, waar Stefan ons stond op te wachten met een dagkaart voor de metro.

We begonnen onze wandeling op de Place de la Bastille, waar Stefan ons iets vertelde over de geschiedenis. Niet alleen over de Revolutie en de bestorming van de Bastille, maar ook over de grote werken van Mitterrand, waarvan de Opéra die op de Place de la Bastille staat er een is. Zijn idee om de opera in een volksbuurt te bouwen om de bewoners op deze manier ook met kunst in aanraking te laten komen, heeft helaas niet gewerkt. Het blijft een kunstvorm waar met name de rijkere Parijzenaar van geniet.

Vlak bij de Place de la Bastille ligt de Coulée verte, of Promenade plantée. Tot 1969 reden hier stoomtreinen, nu is het een vier kilometer lang park waar tussen de vele planten en bomen de vogeltjes fluiten. De High Line in New York (ook een park gelegen op een oude spoorlijn) is geïnspireerd op de Coulée verte.

Tijd voor lunch! Geen boterhammetjes uit een zakje, voor de Fransman is de lunch iets waar je de tijd voor neemt. Lunchen moet je toch, dus daar maakt de Franse werknemer een sociale aangelegenheid van. Iedere Parijzenaar luncht uitgebreid buiten de deur. Met collega’s of zakenrelaties. Klikt het niet? Dan kan je met goed fatsoen snel weer naar kantoor. Klikt het wel? Dan is het tijd om een zakelijke vervolgafspraak in te plannen.

Wij lunchten in het prachtige Brasserie Bofinger. Het gebouw dateert uit 1864 en heeft een indrukwekkend dak van glas in lood. Het eten was heerlijk. Mocht je er ooit heen gaan: ik kan de zalm en de crème brûlée van harte aanbevelen.

Tijd voor een afterdinnerdip hadden we niet, want we vertrokken met de futuristische metrolijnen 1 en 14 (met de toepasselijke bijnaam Météor) richting het 13^e arrondissement. Deze volautomatische metrolijnen (dus zonder bestuurder) zijn een Franse vinding en de nieuwe metrolijn is aangelegd terwijl de oude lijn nog in gebruik was. Een succesvol experiment en in de toekomst worden er nog meer automatische metrolijnen in de stad aangelegd.

 In het 13^e arrondissement, boordevol moderne architectuur, waan je je in een heel ander Parijs. De nationale bibliotheek, ook een van de grote werken van Mitterrand en de op een na grootste bibliotheek van de wereld, is zeer indrukwekkend en zeker een bezoekje waard. Iedere Franse uitgave is hier in tweevoud beschikbaar en nog steeds is het bij wet verplicht iedere Franse uitgave in tweevoud naar de bibliotheek te sturen. Aan de voet van de bibliotheek liggen diverse restaurants en barretjes op bootjes in de Seine. In de zomer is dit een echte hotspot.

Al wandelend langs de Seine bereikten we haast ongemerkt weer het oude centrum van de stad, waar Stefan ons nog heel wat interessante en actuele informatie wist te geven. Na een laatste drankje in een gezellige maar zeer toeristische bar vlak bij de Notre-Dame, was het helaas alweer tijd om afscheid te nemen. Ik nam de laatste Thalys terug naar Amsterdam en de journalisten bleven nog twee dagen om Parijs aan de hand van Parijs op zak te ontdekken.

Het was een geweldige dag en ik ga heel snel terug. Mét Parijs op zak, want hoewel ik Parijs al meerdere keren heb bezocht, valt er nog meer dan genoeg te ontdekken!

The post Parijs op zak appeared first on dwarsligger.

Maar hoe komen die mooie boekjes tot ons? We geven graag een klein kijkje in de keuken. We weten van de afgelopen jaren wat de dwarsliggerkopers en -lezers graag lezen. Dat is ons primaire uitgangspunt. We weten in welke frequentie de winkels graag boeken krijgen aangeleverd en we proberen zo goed mogelijk te weten wat er verschijnt en wat er speelt… dat is nummer 2. Dan kunnen we een grove wenslijst in ons hoofd hebben, een ultieme droom: als we het voor het uitkiezen zouden hebben dan willen we graag zoveel thrillers, een aantal mooie romans, een geweldige reisgids, een klassieker op het gebied van management, zelfontwikkeling of esoterie en enkele titels geschikt voor jeugdige lezers.

Goed, dan weten we wat voor soort boeken dwarse lezers lezen, en dan…. Welke titels? We kijken goed naar welke auteurs we al brengen – en of daar meer van kan/moet volgen, welke auteurs en boeken de afgelopen tijd in de belangstelling stonden, wat lezers ons voor tips aanreiken via Facebook, onze website, per mail of op andere wijze. Dit is de zogenaamde hoge hoed waarin we grabbelen. En waar bekende namen en verrassingen elkaar afwisselen. Waar we nieuw en oud verenigen. U wilt namen en rugnummers? Oké, wat dacht u van Jeroen van Inkel? Niet alleen een begenadigd dj, maar ook een thrillerschrijver pur sang. De nieuwe Herman Koch, Esther Verhoef en Nicci French. Butcher’s Crossing, de opvolger van Stoner, om het jaar mee te beginnen. Een reis(doe)dagboek, hoe fijn! Een keukenmeidenroman, Familieportret en Dan Brown. Nog meer? Dan sluit ik graag af met een bijzondere gids: Parijs op zak. Ik ontmoette in die stad mijn liefde en na veelvuldig lezing van de geweldige gids Parijs op zak van de kundige en geestige Stefan de Vries weet ik het zeker: ik ken Parijs bijlange na niet. Parijs heeft vele kanten, vele gezichten en voor ieder wat wils; De Vries weet dat als geen ander te beschrijven. Met zorgvuldige en bijzondere fotografie en vormgeving is dit een dwarsligger® om uw vingers bij af te likken, serieus! Ik zou zeggen: Boek een reis naar Parijs. Maar ergens na maart, want dan heeft u een ultieme gids. En een lekkere roman of thriller past dan zeker nog in de tas.

The post Keukengeheim appeared first on dwarsligger.

Mijn kennismakingsgesprek met uitgever Vanessa bij dwarsligger, begin september,  vormde daarop geen uitzondering.  Omdat ik graag een stageplek bij deze uitgeverij wilde, probeerde ik natuurlijk een goede eerste indruk te maken. Na het gesprek liet Vanessa me de werkplek van de dwarsliggercollega’s zien, waar alle tot nu toe verschenen dwarsliggers® op een plankje uitgestald staan. En ja hoor, ik voelde weer zo’n moment komen. Ik werd er gewoon zó blij van om al die kleine mooie boekjes naast elkaar te zien staan. Ik kan me niet herinneren hoe ik op dat moment  precies gereageerd heb. Maar mijn uitlatingen zullen niet ál te pathetisch zijn geweest, want inmiddels ben ik al een tijdje stagiaire hier.

In de drie dagen per week die ik hier spendeer, word ik nog weleens op de proef gesteld. Want natuurlijk zijn niet alleen de dwarsliggers® klein, wat dacht je van de speciale cadeaudoosjes die voor sommige special editions zijn uitgebracht? En van de ieniemienie-leeslintjes die voor de dwarsligger® zijn geproduceerd? En van al die foto’s van kleine jack russells (soms zelfs puppy’s!) die overal opduiken als logo van dwarsligger? En om de situatie helemaal bijna ondraaglijk te maken: in de tuin van de uitgeverij lopen twee jonge – en dus kleine – katjes rond. Omdat ik van achter mijn bureau op de tuin uitkijk, ontsnappen me daardoor regelmatig meer ooohhh’s en aaahhh’s dan me lief zijn.

Dat enthousiasme beperkt zich overigens niet alleen tot kleine dingen. Vaak genoeg betrap ik mezelf tijdens het schrijven van de nieuwsbrief erop dat ik uitroeptekens in berichtjes over leuke dwarsliggeracties plaats. Gelukkig bestaat er bij het geschreven woord zoiets als de backspace en merken de dwarsliggerfans in die zin dus niets van mijn, soms overdreven, enthousiasme. En wat betreft mijn ge-ooohhh en ge-aaahhh hier op de uitgeverij: ik heb nog geen collega’s horen klagen. En misschien, heel misschien, zijn er ook wel ergere gebreken die een stagiaire zou kunnen hebben dan een groots enthousiasme voor kleine dingen.

The post Klein is fijn appeared first on dwarsligger.

Vanaf dat moment zijn al mijn herinneringen aan het sinterklaasfeest anders gekleurd. Vroeger op de boerderij van opa en oma met de hele familie. En dat altijd wanneer ome Gerhard even bij de koeien moest kijken er vlak daarna op de deur werd geklopt en er handenvol pepernoten naar binnen werden gegooid. En die grote zak met cadeautjes die er dan stond. En later, toen we op de middelbare school zaten en Sinterklaas al die maffe surprises moest maken. Wat een werk moet dat zijn geweest.

Ik vroeg mijn ouders of ik nog één keer mijn schoen mocht zetten. Dat mocht. Net als vroeger pakte ik een schoen van mijn vader. Want groter, dus er kon meer in. Eerder deed ik er een zielig briefje bij over dat mijn ouders zo arm waren dat ik niet eens eigen schoenen had en of ik dan misschien wat extra cadeautjes zou mogen krijgen. Nu zag ik dat we bijna dezelfde maat hadden en zette mijn eigen schoen maar neer. Ik deed er een wortel in en zong zacht ‘Sinterklaas kapoentje’. ’s Nachts in bed hoorde ik mijn ouders beneden stommelen en mompelen. ‘Wat moeten we dat kind in godsnaam geven?’ ‘Ach, doe maar wat geld, kan ze zelf wat leuks voor halen.’ Toen hoorde ik geknaag en gevloek. ‘Dat gaat toch ook niet meer met een kunstgebit.’

De volgende ochtend ging ik naar beneden en daar stond mijn schoen voor de open haard. Er staken een envelop en een aangevreten wortel uit. Ik opende de envelop en vond een 50 eurobiljet en een briefje met daarop: Van de ‘Sint’ (hahaha), doe er wat leuks mee.

Weet je, stiekem geloof ik toch nog steeds een beetje in Sinterklaas. Of in ieder geval in waar hij voor staat: gulheid, plezier, warmte, knusheid en een goed verhaal. Van goede verhalen krijgt niemand ooit genoeg. En daarom blijven mensen elkaar verhalen cadeau geven. En als die nou ook nog eens in een mooi en luxe boekje zijn verpakt, is het feest compleet. Een dwarsligger® is een ideaal (schoen)cadeau. En er is zo veel keus dat er voor iedereen wat bij zit.

Hulp nodig bij het kiezen? Weet je voor je schoonzus niets? Geef haar Taal is zeg maar echt mijn ding & En dan nog iets. En wat geven we vader dan? Nou, wat dacht je van Russell Shorto met Amsterdam? Sta je bij iemand in het krijt? Geef die persoon Debet en hij of zij scheldt je direct alles kwijt! En die very important daughter schenk je Nachtschade van Karin Slaughter. Tien, negen, acht, countdown, broederlief krijgt Inferno van Dan Brown! En voor wie behoefte heeft aan mooie taal, almaar schoner, die krijgt John Williams’ Stoner. Dus wil je een feest vol goede zin? Sla die kleine boekjes dan maar flink groot in!

The post Een goed verhaal appeared first on dwarsligger.

Tussen het inleveren van het manuscript en het uiteindelijke verschijnen van het boek kan een flink gat zitten van minimaal drie maanden, maar soms ook langer. Dat verschilt uiteraard per boek.
Het boek wordt geredigeerd, gecorrigeerd, gezet en gedrukt. Er wordt een omslag ontworpen en er worden marketingplannen gemaakt. Met andere woorden, een auteur geeft zijn kindje (deels) uit handen en de mensen van de uitgeverij gaan ermee aan de slag. Uiteraard wordt ook de auteur bij dit hele proces betrokken.

En dan is eindelijk de dag gekomen dat het boek in de winkel ligt! Een feestelijk moment voor de auteur, maar ook voor de mensen van de uitgeverij. Daarom wordt daar altijd bij stilgestaan en meestal is dat in de vorm van een boekpresentatie. Een borrel met vrienden, familie, medewerkers en relaties van de uitgeverij. Vaak is dat op de uitgeverij of in een boekhandel, soms is het op een andere locatie, passend bij het boek. Zo ook bij Debet, de nieuwe Saskia Noort.

Debet is het vervolg op De eetclub (maar ze kunnen prima los van elkaar gelezen worden!) en speelt zich voor het grootste deel af in Bergen. Een rijk dorp dat ook last heeft van de economische crisis. Natuurlijk moest de presentatie van Debet in Bergen plaatsvinden en wel in het prachtige nieuwe museum Kranenburgh. Collega Maartje van Ambo|Anthos uitgevers was al weken van tevoren bezig om de grote, lege, witte museumruimte om te toveren tot hippe feestlocatie. En met behulp van een dj, vj, limoncello-bar, loungebanken, een champagnemeisje en een goedgevulde goodiebag, is ze daar uitermate goed in geslaagd. Deze Debet-club had de goedkeuring van de personages zeker kunnen wegdragen. Het was een geweldig feest en een mooie lancering van de nieuwe Saskia Noort. Gelukkig zijn niet alle boekpresentaties zo groots, want vrijdag was voor velen een minder productieve dag…

En vandaag is er weer reden voor een feestje, want de dwarsliggereditie van Debet ligt in de winkel! Vanavond géén groot feest in Bergen, maar van een kop thee met een lekker stuk chocolade worden wij hier bij dwarsligger ook heel gelukkig.

The post Tijd voor een feestje! appeared first on dwarsligger.