Klein is fijn

Op 2 december 2013 door Mystery blogger

Er zijn van die karaktertrekken waar je weinig grip op hebt. Zo ben ik het type mens dat bij alles wat klein is een ontembaar enthousiasme voelt opkomen. Dat uit zich dan meestal in typisch vrouwelijke kreetjes als ooohhh en aaahhh, waar ik nauwelijks controle over heb. Dat dit niet altijd gewenst is mag voor zich spreken. Ik vrees dat ik al vele malen mijn uiterst stoere imago en professionele houding om zeep heb geholpen door  een opborrelend enthousiasme dat zijn weg naar buiten vindt op een manier die me niet altijd zint.

Mijn kennismakingsgesprek met uitgever Vanessa bij dwarsligger, begin september,  vormde daarop geen uitzondering.  Omdat ik graag een stageplek bij deze uitgeverij wilde, probeerde ik natuurlijk een goede eerste indruk te maken. Na het gesprek liet Vanessa me de werkplek van de dwarsliggercollega’s zien, waar alle tot nu toe verschenen dwarsliggers® op een plankje uitgestald staan. En ja hoor, ik voelde weer zo’n moment komen. Ik werd er gewoon zó blij van om al die kleine mooie boekjes naast elkaar te zien staan. Ik kan me niet herinneren hoe ik op dat moment  precies gereageerd heb. Maar mijn uitlatingen zullen niet ál te pathetisch zijn geweest, want inmiddels ben ik al een tijdje stagiaire hier.

In de drie dagen per week die ik hier spendeer, word ik nog weleens op de proef gesteld. Want natuurlijk zijn niet alleen de dwarsliggers® klein, wat dacht je van de speciale cadeaudoosjes die voor sommige special editions zijn uitgebracht? En van de ieniemienie-leeslintjes die voor de dwarsligger® zijn geproduceerd? En van al die foto’s van kleine jack russells (soms zelfs puppy’s!) die overal opduiken als logo van dwarsligger? En om de situatie helemaal bijna ondraaglijk te maken: in de tuin van de uitgeverij lopen twee jonge – en dus kleine – katjes rond. Omdat ik van achter mijn bureau op de tuin uitkijk, ontsnappen me daardoor regelmatig meer ooohhh’s en aaahhh’s dan me lief zijn.

Dat enthousiasme beperkt zich overigens niet alleen tot kleine dingen. Vaak genoeg betrap ik mezelf tijdens het schrijven van de nieuwsbrief erop dat ik uitroeptekens in berichtjes over leuke dwarsliggeracties plaats. Gelukkig bestaat er bij het geschreven woord zoiets als de backspace en merken de dwarsliggerfans in die zin dus niets van mijn, soms overdreven, enthousiasme. En wat betreft mijn ge-ooohhh en ge-aaahhh hier op de uitgeverij: ik heb nog geen collega’s horen klagen. En misschien, heel misschien, zijn er ook wel ergere gebreken die een stagiaire zou kunnen hebben dan een groots enthousiasme voor kleine dingen.