Renate Dorrestein

Op 14 november 2013 door Vanessa van Hofwegen

Dit wordt een microblog over een vrouw van macroformaat: Renate Dorrestein.

Dertig jaar geleden verscheen Renate Dorresteins eerste boek. In de afgelopen jaren heeft zij lezers aan zich weten te binden. Haar stijl spreekt aan en met die stijl weet ze verschillende werelden voor de lezer te schetsen. Leeftijden, leefwijzen, leefsituaties. Het leven zelf, in al haar facetten.

Onlangs las ik het cliché – maar zo waar – dat mensen die lezen empathischer zijn. En dat is wat Dorrestein met haar wringende fictie doet, ze dwingt je anders te kijken. Ze biedt een ander perspectief, verrijkt met haar verhalen en verbreedt onze horizon. Vorige week heeft Dorrestein in haar jubileumviering hier nog een andere dimensie aan toegevoegd: nieuwe auteurs, nieuwe stemmen. Vorige week presenteerde zij nog relatief onbekende schrijvers aan de wereld. Schrijvers (m/v) die haar raken en die zij aanraadt. Dorrestein is een lezende schrijfster en een schrijvende lezer. En dat maakt dat ze er dertig jaar geleden toe deed en er nu nog toe doet. Ze weet ons niet alleen met haar eigen verhalen te bekoren, maar ook met die van anderen.

Het gaat om het verhaal dat de lezer moet beroeren, schuwen en schokken en altijd moet raken. Dat lijkt Dorrestein bij haar jubileum te willen meegeven. Dat lijkt me een prachtige boodschap. Het lijkt me een goede wetenschappelijk onderbouwde uitspraak: lees een boek, zo kunt u de wereld een beetje mooier vinden, en maken.